Menu / Zoeken
Guilty pleasure van Manon: het zit in een zak en het kraakt…

Guilty pleasure van Manon: het zit in een zak en het kraakt…

Hoera een nieuwe rubriek! In deze Guilty Pleasure rubriek zal elke maand een andere stoere babe vertellen over haar ultieme guilty pleasure. Dit keer vertelt blogger Manon over haar uit de hand gelopen chipsverslaving. Smullen!

He, je kent vast wel wat mensen met een guilty pleasure. De meeste vrouwen doen een moord voor chocolade en er zijn vast mannen die stiekem heel blij worden van romantische komedies. Nou, ik word het meest blij als ik naar die romantische komedie kan kijken mét een grote zak chips in de hand. Dat is namelijk de mijne … mijn guilty pleasure is chips. In welke vorm dan ook. Alles wat kraakt en lekker smaakt (ok, ik heb een paar smaken waar ik voor bedank, maar dat zijn er weinig) tovert mijn happy-face tevoorschijn.

Laten we bij het begin beginnen, want er gaat natuurlijk altijd een verhaal vooraf aan zo’n guilty pleasure. In mijn geval blame ik de chips-industrie voor mijn verslaving. Weet je nog die Flippo’s van vroeger? (Voor de jonge lezers, klik hier) Eerlijk … wie doet dat kinderen nou aan? Natuuuuuurlijk wilde ik als kind die Flippo’s hebben, de zak moest open om de Flippo’s te vinden. Tsja, en als de zak dan toch al open is dan is het zonde om het niet op te eten natuurlijk. Ik denk dat ik toen alle smaken ongeveer heb geproefd, geprobeerd en beoordeeld … en het beyond pleasure is gegaan.

Nu kan ik geen supermarkt verlaten zonder een zak chips in m’n boodschappentas te proppen. Ik zou het liefst chips eten voor ontbijt, lunch en diner. En als tussendoortje kan ik ook nog wel wat hebben. Enige nadeel van deze guilty pleasure? Ja, je voelt ‘m al aankomen: de kilootjes. Mijn lichaam is niet echt gemaakt voor vet in grote hoeveelheden. Veel lijven niet, over het algemeen, maar bij mij begint het nu wel een beetje z’n tol te eisen. En dat is wel een beetje jammer. Dus ik moet aan de bak. Afkicken van m’n guilty pleasure.

Die uitvoering is alleen iets makkelijker gezegd dan gedaan, blijkt wel. Ik heb al aardig wat pogingen gedaan. Je weet wel, het standaard riedeltje. ‘Pak een zak worteltjes als je dan toch iets wilt knabbelen’. Ok, not. Volgende. ‘Koop kleine zakjes, dan eet je niet zoveel in één keer’. Klonk als een goed plan, was het niet. Er gaan bij mij dan gewoon 4 (of meer) kleine zakjes open, ik kan het niet laten. Wel heel fijn van deze methode: ik hoef niet voor één smaak te kiezen … ik wissel ze lekker af! Nee, dat was ‘m dus ook niet. Misschien is gewoon karakter tonen en niet zo zeiken de oplossing, maar ik ben erachter dat ik behoorlijk ruggengraatloos ben.

Ik ben nog even op onderzoek uitgegaan, en ben erachter gekomen dat je lichaam dus een stofje aanmaakt zodra je vet proeft. Fun fact: dit is hetzelfde chemische stofje als in cannabis zit, en dus de eetlust opwekt. Dat is dus de reden dat ik zo’n hele zak chips in een keer leeg kan vreten. Weten we dat ook weer. Het ligt dus niet aan mijn ruggengraat, maar aan dat verdomde stofje.

Hoe dan ook, ik moet dit probleem gaan oplossen. Een beetje guilty pleasure is natuurlijk helemaal goed, leuk en gezellig … zolang het maar niet beyond gaat. Dus, vanavond trek ik de hardloopschoenen aan. Als ik nou gewoon dat sporten weer oppak dan hoef ik de chips helemaal niet te laten!

Ps: leuke afsluiter van het verhaal natuurlijk, maar ik ken mezelf al langer dan vandaag. Die sportschoenen liggen ver achter in mijn kast onder een dikke laag stof. En daar blijven ze vast gewoon nog een tijdje liggen … Help!

 

 

Blogger Manon van den Oort schrijft over travel, lifestyle en food op haar platform Hey Frits.
In het dagelijks leven is ze webeditor bij een grote reisorganisatie en in de avonduren Hey Frits-editor-in-chief en gastblogger. Big fan van reizen en lekker (vegetarisch) eten!

 

Wat is jouw ultieme guilty pleasure?

0 reacties

Join the club!

Treasure label gebruikt jouw e-mailadres om je updates, kortingen en nieuwtjes aan te bieden.